„Zaczęło się od utraty pracy. Pracowałem w fabryce przez ponad dwadzieścia lat, ale kiedy zamknęli zakład, nie mogłem znaleźć nowego zatrudnienia. Oszczędności szybko się skończyły, a na wynajęcie mieszkania nie było mnie stać.”

Mieszkaniec schroniska dla mężczyzn w kryzysie bezdomności

„Bez tego wsparcia moje dziecko i ja nadal byłybyśmy kątem u różnych znajomych albo na ulicy. Teraz mamy ciepłe, bezpieczne miejsce. Jestem niesamowicie wdzięczna za tę szansę na lepsze życie.”

Uczestniczka programu mieszkaniowego

„Byłem na dnie, ale program mieszkaniowy pomógł mi się podnieść. Teraz mam mieszkanie i zaczynam odbudowywać swoje życie. Jestem wdzięczny za tę drugą szansę.”

Uczestnik programu mieszkaniowego

„Schronisko to moje schronienie po latach życia na ulicy. Tutaj znalazłam nie tylko dach nad głową, ale również wsparcie, które pomogło mi stanąć na nogi i zacząć nowe życie.”

Mieszkaniec schroniska dla mężczyzn w kryzysie bezdomności

„Po ucieczce z przemocowego związku, nie miałam dokąd pójść. Dom Samotnej Matki stał się moim schronieniem. Tu znalazłam wsparcie i pomoc, której tak bardzo potrzebowałam. Mogłam zacząć wszystko od nowa.”

Mieszkanka Domu Samotnej Matki

„Bezdomność przyszła nagle. Przez chorobę wylądowałem na ulicy. W Albercie spotklałem ludzi, którzy pomogli mi zacząć na nowo, ale wciąż walczę z poczuciem straty i braku stabilizacji.”

Mieszkaniec schroniska dla mężczyzn w kryzysie bezdomności

„Życie na ulicy jest pełne upokorzeń. Ludzie patrzą na nas, jakbyśmy byli niewidzialni. Czasem ktoś poda rękę, czasem uda się zarobić parę groszy na jedzenie. Na szczęście ten czas już za mną, jestem w schronisku, złożyłem wniosek o lokal, pracuję.”

Mieszkaniec schroniska dla mężczyzn w kryzysie bezdomności

„Po prostu pewnego dnia wszystko się rozpadło. Zostałam sama z dzieckiem i w dodatku w ciąży małych dzieci. Szczęśliwie teraz mam wsparcie, a dzieci mają bezpieczny kąt.”

Mieszkanka Domu Samotnej Matki

„Emerytura była zbyt mała, żeby opłacić mieszkanie. Jestem kawalerem, nie mam nikogo. Tutaj mam ciepło, ciekawe zajęcia i mogę porozmawiać z innymi ludźmi.”

Mieszkaniec schroniska dla mężczyzn w kryzysie bezdomności

„Życie na ulicy było piekłem, ale życie dało mi kolejną szansę na normalność. Otrzymałem wsparcie nie tylko w znalezieniu dachu nad głową, ale także w zdobyciu pracy i nauce samodzielności.”

Uczestnik programu mieszkaniowego

„Gdy żona zmarła, wszystko się posypało. Straciłem mieszkanie, pieniądze i wiarę w ludzi. Teraz próbuję odbudować swoje życie kawałek po kawałku, ale to długotrwały proces. Ludzie często nie rozumieją, że bezdomność może dotknąć każdego.”

Uczestnik programu mieszkaniowego

„Zostałam porzucona przez partnera. Nie miałam dokąd pójść, a wynajem mieszkania był poza moim zasięgiem”.

Mieszkanka Domu Samotnej Matki

„Zawsze byłem zwykłym pracownikiem. Pracowałem na budowie, miałem wynajęte mieszkanie. Ale przyszła pandemia, wszystko stanęło, straciłem pracę. Oszczędności starczyły na parę miesięcy, a potem nie miałem już jak opłacić czynszu. Na ulicy byłem dwa lata.”

Mieszkaniec schroniska dla mężczyzn w kryzysie bezdomności

„Uciekłam tutaj przed przemocą. To było najtrudniejsze, co przeżyłam. Ale teraz wiem, że jestem bezpieczna. Chcę, żeby moja córka dorastała w szczęśliwej rodzinie”.

Mieszkanka Domu Samotnej Matki

„Zdiagnozowano u mnie poważną chorobę i nie byłem w stanie pracować. Utrata dochodu i rosnące rachunki sprawiły, że straciłam mieszkanie. Bez wsparcia rodziny znalazłam się na ulicy.”

Uczestniczka programu mieszkaniowego

„Odzyskałem godność i powoli buduje nowe życie z dala od ulicy. To wsparcie dało mi nadzieję na przyszłość.”

Uczestnik programu mieszkaniowego

„Po rozwodzie wszystko poszło nie tak. Zostałem bez mieszkania, bez pieniędzy, nawet bez nadziei. Trafiłem tutaj, bo na ulicy nie dawałem rady. W schronisku dostałem ciepły posiłek i łóżko, ale przede wszystkim poczułem, że ktoś mnie widzi, że dla kogoś istnieję.”

Mieszkaniec schroniska dla mężczyzn w kryzysie bezdomności

„Zawsze byłem sam. Nie założyłem rodziny. Kiedy zamknęli zakład, zostałem z niczym. Na ulicy spędziłem 7 lat, zanim ktoś przyprowadził mnie do Alberta. Teraz powoli próbuję się odbić, ale to trudniejsze, niż myślałem.”

Mieszkaniec schroniska dla mężczyzn w kryzysie bezdomności

„Zaczęło się od tego, że straciłam pracę. Potem długi, eksmisja… Na ulicy zrozumiałam, że nie mam nikogo. Schronisko to mój ratunek, tutaj przynajmniej mam czas na złapanie oddechu i próbę ułożenia życia na nowo.”

Uczestniczka programu mieszkaniowego